ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ (1 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ)

1^η Ιανουαρίου.

Καλή μας χρονιά και την υγεία μας να έχουμε και μακριά από εμάς η κρίση. Πότε όμως η 1^η Ιανουαρίου καθιερώθηκε ως πρωτοχρονιά και πως φτάσαμε εκεί; Ας ξεκινήσουμε πρώτα από τα ημερολόγια. Βρισκόμαστε στα 45 π.Χ. και… ναι, όλη η Γαλατία είναι κατειλημμένη από τους Ρωμαίους, εκτός από ένα χωριό και «μπλα, μπλα, μπλα», αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι ότι ο στρατηγός που κατέλαβε την Γαλατία, ο Καίσαρ, ως pontifex maximus (αρχιερέας της Ρώμης δηλ.), έχοντας προ πολλού συνειδητοποιήσει ότι το ρωμαϊκό ημερολόγιο έχει κλατάρει και χάνει 90 μέρες (δηλ. το ημερολόγιο γράφει «Δεκαπενταύγουστος» και έξω έχει Νοέμβριο!), παίρνει τηλέφωνο τον αστρονόμο Σωσιγένη, στην Αλεξάνδρεια, και του ζητάει να φτιάξει ένα νέο ημερολόγιο· την 1^η Ιανουαρίου 45 π.Χ. το νέο αυτό ημερολόγιο, το λεγόμενο «ιουλιανό», μπαίνει σε εφαρμογή στη Ρώμη. Η 1^η Ιανουαρίου ήταν προ πολλού η αρχή του έτους για τους Ρωμαίους υπάτους· όμως στη Ρώμη υπήρχαν πρωτοχρονιές αγροτικές, θρησκευτικές, και πάει λέγοντας. Ο απλός Ρωμαίος, όπως και ο απλός Έλληνας της αρχαιότητος, άλλαζαν χρονιά στις 20-21 Μαρτίου, με την εαρινή ισημερία. Αργότερα, στην ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που την λέμε Βυζαντινή, η πρωτοχρονιά έπεφτε 1^η Σεπτεμβρίου, επειδή τότε ξεκινάει το «λειτουργικό έτος» της ορθοδόξου εκκλησίας· στην μεσαιωνική Ευρώπη πάλι, καθένας μετρούσε όπως τον βόλευε: άλλοι είχαν πρωτοχρονιά τα Χριστούγεννα, άλλοι του Ευαγγελισμού, άλλοι το Πάσχα… Ο μόνος που επέμενε να γιορτάζει την πρωτοχρονιά του την 1^η Ιανουαρίου, ήταν ο πάπας. Έτσι, 1627 χρόνια μετά τον Καίσαρα, ένας πάπας που κατάλαβε ότι το ιουλιανό ημερολόγιο έχανε 10 ημέρες σε σχέση με την πορεία του ήλιου, αποφάσισε να το αλλάξει. Ήταν στα 1582 και ο πάπας ήταν ο Γρηγόριος ο 13^ος, που θα δώσει το όνομα του στο (ανανεωμένο) ιουλιανό ημερολόγιο. Έτσι η πρωτοχρονιά φιξαρίστηκε οριστικά στην 1^η Ιανουαρίου. Το αστείο είναι ότι αρκετές χώρες τις δυτικής Ευρώπης είχαν ήδη συμφωνήσει με αυτό πριν ακόμα ο πάπας ρίξει την ιδέα· π.χ. η Βενετία (ως πόλη-κράτος την εποχή εκείνη) άλλαζε χρονιά κατά την 1^η Ιανουαρίου ήδη από το 1522. Τώρα συγκεκριμένα, πότε η πρωτοχρονιά ορίστηκε για την 1^η Ιανουαρίου στην Ελλάδα, δεν ξέρω να σας πω… Ξέρω μόνο ό,τι το ημερολόγιο μας άλλαξε οριστικά από ιουλιανό σε γρηγοριανό τον Μάρτιο του 1924, με 342 χρόνια καθυστέρηση… Τελευταίοι και καταϊδρωμένοι, όπως πάντα…

Καλή μας χρονιά και πάλι, να υγιαίνουμε και να αγαπιόμαστε, πάνω από όλα.

Κείμενο του ΘΕΡΣΙΤΗ...

ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ...

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ (ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ)

Χριστούγεννα 1914.

«Αγαπητοί γονείς, Ακόμη 36 ώρες χαρακωμάτων κύλησαν, αλλά αυτές πέρασαν μέσα σε ιδιαίτερες συνθήκες, που θα σας διηγηθώ…». «Αγαπημένη μου αδερφή Τζάνετ, […].Φαντάσου ότι ενώ εσύ και η οικογένεια τραγουδάτε χριστουγεννιάτικα τραγούδια μπροστά στο τζάκι στο Λονδίνο, εγώ κάνω το ίδιο στο πεδίο μάχης στην Γαλλία με εχθρούς στρατιώτες». 1914-1918. Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Η μεγαλύτερη σφαγή στην Ιστορία. Σφαγή απόλυτη, εντελώς άχρηστη, τρομακτικά παράλογη, βιομηχανοποιημένη… Κι όμως: μέσα σε αυτό το χασάπικο, υπάρχει ένα σκηνικό τόσο απλό, ζεστό κι ανθρώπινό, που καταντάει σουρεαλιστικό. Ενώ από τον Σεπτέμβρη του ’14, εκατοντάδες χιλιάδες Γάλλοι, Γερμανοί και Εγγλέζοι συνωστίζονται για να σφαχτούν, σκάβοντας χαρακώματα σε μιαν ατέλειωτη γραμμή μεταξύ Ελβετίας και Βορείου Θάλασσας, φτάνουν κάποτε τα Χριστούγεννα. Και τότε, να, το θαύμα συμβαίνει: Ανακωχή! Όχι διατεταγμένη· ανακωχή αυθόρμητη, μπακαλίστικα κλεισμένη: «You don’t shoot, we don’t shoot!», «Pas tirer, bons Français !», «Nichts feuern!». Γερμανοί φαντάροι στολίζουν τα συρματοπλέγματα τους με χριστουγεννιάτικα δεντράκια και τραγουδάνε «Stille Nacht, heilige Nacht…». Τα Εγγλεζάκια τα χάνουν, μέχρι που οι Γερμανοί τους ζητάν να βγουν από το χαράκωμα για να μιλήσουν… 2/3 του αγγλογερμανικού μετώπου περνάει παραπάνω από 48 ώρες ειρήνης και γιορτής. Οι Γάλλοι μπορεί κατά τόπους να είναι λίγο πιο καχύποπτοί, όμως, Χριστούγεννα είναι, merde! όλοι θέλουν να το γιορτάσουν, να μην πυροβολήσουν, να μην σκοτωθούν, να βοηθήσουν τον συνάνθρωπο τους, να μοιραστούν, να γελάσουν. Οι Γερμανοί δίνουν πούρα, οι Εγγλέζοι τσιγάρα, οι Γάλλοι δίνουν κρασί, οι Γερμανοί σοκολάτες· κουμπιά, ζώνες, μαχαίρια και κράνη ανταλλάσσονται· οι μεν δείχνουν στους δε φωτογραφίες των οικογενειών τους, των αρραβωνιαστικών, των γονιών· οι Γερμανοί διαβάζουν εγγλέζικες εφημερίδες και γελάνε: «Τι ψέματα είν’ αυτά;!; Οι Γάλλοι τελείωσαν, οι Ρώσοι σχεδόν νικήθηκαν!»· οι Εγγλέζοι κοιτούν γερμανικές εφημερίδες: «Οι φυλλάδες σας λένε σαχλαμάρες!», κι όμως τα γέλια έρχονται εκατέρωθεν, καθώς όπως, παρατηρεί ένας Γερμανός: «Εσείς πιστεύεται τις δικές σας, εμείς τις δικές μας». Ίσως λοιπόν οι εφημερίδες να μην λένε όλη την αλήθεια;… Οι Βαυαροί στέλνουν ένα μπιλιετάκι στους Γάλλους: «Αγαπητοί σύντροφοι, αύριο είναι Χριστούγεννα, θέλουμε ειρήνη. Δεν είστε εχθροί μας. Θαυμάζουμε το μεγάλο Γαλλικό Έθνος. Ζήτω η Γαλλία, πολλούς χαιρετισμούς. Υπογραφή: οι Βαυαροί, οι λεγόμενοι Βάρβαροι». Οι Γάλλοι φωνάζουν «Hourrah!!!» στα βαυαρικά τραγούδια και παραλαμβάνουν πίσω τραυματίες που νοσηλεύονταν, όχι ως αιχμάλωτοι, στη γερμανική πλευρά επί πενθήμερο. Ορισμένοι θα πουν ότι Εγγλέζοι και Γερμανοί έπαιξαν και ποδόσφαιρο, γεγονός που επιβεβαιώνει κι ο λοχαγός Blackadder, στην ομώνυμη τηλεοπτική σειρά: «Αν θυμάμαι το ματς; Πώς να το ξεχάσω; Ποτέ δεν μου έδωσαν το οφσάιντ! Δεν μπορούσα να πιστέψω τέτοια απόφαση!» Με δυο λόγια, Χριστουγεννιάτικη Ανακωχή: έτσι θα μείνει στην Ιστορία αυτό το καταχωνιασμένο επεισόδιο, για όσους θέλουν να το θυμούνται· διότι οι διοικήσεις και η λογοκρισία θα προσπαθήσουν να το κάνουν να ξεχαστεί, ήδη τις ίδιες μέρες που συμβαίνει, ώστε να μην επαναληφθεί. Καθώς ο Μεγάλος Πόλεμος σηματοδοτεί το αληθινό τέλος του 19^ου αιώνα και το πέρασμα στον φριχτό 20^ο, η Χριστουγεννιάτικη Ανακωχή είναι η τελευταία αναλαμπή της παλιάς κοινωνίας, αυτής που ζούσε βασισμένη στην αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια, που έδινε στον άνθρωπο σημασία και μια θέση για να σταθεί, να μιλήσει, να αναπνεύσει και να ζήσει.

Καλά Χριστούγεννα (όπως λέει και η ομώνυμη ταινία του Κριστιάν Καριόν, που παρουσιάζει όλα τα παραπάνω· να την δείτε!).

Κείμενο του ΘΕΡΣΙΤΗ...

ΗΣΥΧΙΑ ΑΝ-ΗΣΥΧΙΑ, ΝΤΟΥ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ

δείτε εδώ...

Μπράβο...

Everything is OK...

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ (15 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ)

15 Δεκεμβρίου 1890.

Παγωμένο ξημέρωμα στον ινδιάνικο καταυλισμό Standing Rock Agency της Νότιας Ντακότα. 39 πράκτορες της Ινδιάνικης Αστυνομίας και 4 εθελοντές περικυκλώνουν το σπιτάκι του Τατάνκα Ιγιοτάκε, καθώς έχουν διαταχθεί να τον συλλάβουν. Γιατί τόσοι άντρες για να συλλάβουν έναν μόνο άνθρωπο; Διότι αυτός ο άνθρωπος, ο Τατάνκα Ιγιοτάκε, δεν είναι άλλος από τον διαβόητο Καθιστό Βούβαλο, αρχηγό και μάγο των Χουνκπάπα Λακότα Σιού, ένας ζωντανός θρύλος δηλαδή, που επί χρόνια πολεμάει του Λευκούς που σφετερίζονται τις γαίες των ιθαγενών. Μεγάλος πολεμιστής κι άριστος ιππέας, οραματιστής και σοφός μάγος, πολεμάει μαζί ή ταυτόχρονα με άλλους γνωστούς φυλάρχους, όπως το Κόκκινο Σύννεφο, εναντίον του Λευκού που θέλει να πατήσει τους Μαύρους Λόφους και τον άνω Μιζούρι είτε για εγκατάσταση, είτε για χρυσοθηρία. Έτσι θα ξεσηκώσει, στα 1875-76, τους παραιτημένους ινδιάνους που έχουν κλειστεί από τους Yankees στους καταυλισμούς και θα κατασκηνώσει στο Μικρό Μεγαλοκέρατο (Little Bighorn, για τους γνώστες), όπου ο ηρωικός αντισυνταγματάρχης Κάστερ θα επιχειρήσει ηλιθιωδώς να τους μακελέψει, με αποτέλεσμα να ξεπαστρευτεί ολάκερο το 7^ο σύνταγμα ιππικού του και ο ίδιος. Ο Καθιστός Βούβαλος θα καταφύγει στον Καναδά και δεν θα επιστρέψει για να παραδοθεί, παρά μετά από 4 χρόνια, μόνο λόγω πείνας και κρύου. Με ειρηνικές πια διαθέσεις, σκεπτόμενος το συμφέρον και την επιβίωση της φυλής του, θα δεχτεί να εγκατασταθεί σε ινδιάνικο καταυλισμό, από όπου θα λείψει για 4 μήνες, ώστε να συμμετάσχει στο Wild West show του πασίγνωστου Buffalo Bill, ως μια εξωτική ατραξιόν· τα λεφτά που θα κερδίζει θα τα δίνει συχνά σε φτωχούς και ζητιάνους. Εκεί θα καταλάβει οριστικά ότι οι εχθροί του δεν ήσαν μόνο οι χρυσοθήρες και το ιππικό, αλλά μια ολόκληρη αλλότρια κοινωνία, εξελιγμένη και τεχνολογικά προηγμένη κι ότι εάν οι Σιού συνέχιζαν να την πολεμούν θα αφανίζονταν. Σε κάθε περίπτωση, οι Αρχές, ανήσυχες μήπως η παρουσία του στον καταυλισμό υποκινήσει φασαρίες, στέλνουν τον πουλημένο στους Λευκούς Ινδιάνο, Κεφάλι Βούβαλου, να τον συλλάβει. Ο καταυλισμός είναι ήδη στο πόδι την στιγμή της σύλληψης και περικυκλώνει το σπίτι του αρχηγού, ο οποίος αρνείται να υπακούσει και να ανέβει στο άλογο· οι πράκτορες χρησιμοποιούν βία· οι Σιού αγριεύουν· ο Πιάσε-την-Αρκούδα πυροβολεί τον Κεφάλι Βούβαλου. Ακολουθεί πιστολίδι. Μέσα στον πανικό, σκοτώνονται επιτόπου 6 πράκτορες, 7 Σιού και ο Καθιστός Βούβαλος.

Νεκρός από μια σφαίρα εξ’ επαφής στο στέρνο και μια στο κεφάλι, εκείνο το θλιβερό για την ινδιάνικη Ιστορία ξημέρωμα της 15^ης Δεκέμβρη 1890…

Κείμενο του ΘΕΡΣΙΤΗ...

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ... ΝΑΖΙΣΜΟΣ

ΔΕΝ ΘΥΜΑΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑΖΙΣΜΟΣ...?

Τότε έκαναν αυτά...

Τώρα αυτά...

(στέκι μεταναστών στα Χανιά)

Ποτέ ξανά...

Γιατί δεν πάτε κατά την Κάνδανο να γράψετε αγκυλωτούς σταυρούς...?

Να σας παραλάβουν οι παππούδες εκεί...

Οι μετανάστες είναι πιο εύκολος στόχος,ε?

Ποτέ ξανά...