ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ (17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ)

17 Νοεμβρίου 1869 ήταν,

κάτω από τον, ασχέτως εποχής, ανελέητο αιγυπτιακό ήλιο, όταν η αυτοκράτειρα των Γάλλων, Ευγενία, εγκαινίαζε ένα δημόσιο έργο που θα άλλαζε την όψη του κόσμου. Ήδη από τις αρχές της 2^ης χιλιετίας προ Χριστού, οι Φαραώ το είχαν προσπαθήσει, ο Μέγας Βασιλεύς (της Περσίας, ντε!) κάτι είχε πετύχει, αλλά αυτοί που θα έκαναν την δουλειά όπως έπρεπε και στην τρίχα θα ήσαν οι Γάλλοι. Ήδη από την εποχή της «αιγυπτιομανίας» που είχε χτυπήσει το Παρίσι στα τέλη της Γαλλικής Επανάστασης, όταν ο Ναπολεών εκστράτευσε κατά των Μαμελούκων της Αιγύπτου, μηχανικοί και άλλοι διαβασμένοι που τον είχαν συνοδεύσει, μετρούσαν στάθμες και έκαναν υπολογισμούς: θα μπορούσε να ανοιχτεί μια ευθεία διώρυγα μεταξύ Μεσογείου και Ερυθράς θαλάσσης; Η απάντηση ήταν τελικά «ναι!», αλλά δεν συνέφερε, διότι μέχρι τα 1840-1850, ελάχιστα πλοία είχαν ατμομηχανές, όλα πήγαιναν ακόμη με πανιά· και η διάβαση της διώρυγας θα χρειαζόταν μεγάλη ιπποδύναμη… Σιγά-σιγά όμως όλο και περισσότερα εμπορικά πλοία εκμεταλλεύονται τον ατμό, και παρά τις διάφορες παλινωδίες, αντιρρήσεις, και μουρμούρες, τελικά η αιγυπτιακή διοίκηση αφήνει την γαλλο-βελγική Παγκόσμιον Εταιρία του θαλασσίου καναλιού του Σουέζ, του Φερντινάν Ντε Λεσσέπς, να ξεκινήσει εργασίες διάνοιξης, στα 1859. Οι Βρετανοί έχουν φρίξει στο μεταξύ, τρελαίνονται στην ιδέα ότι οι Γάλλοι θα βάλουν χέρι στην ανατολική Μεσόγειο, που είναι δική τους, δική τους, δική τους! Με τη μία, αρχίζουν και βάζουν λόγια στους Οθωμανούς που κατέχουν (ονομαστικά περισσότερο, παρά ουσιαστικά) την Αίγυπτο, αλλά ο Ναπολεών Γ’, αυτοκράτωρ Γάλλων, επεμβαίνει και, παρά την γκρίνια και τις μαμουνιές των Εγγλέζων, τελικώς, στις 17 Φλεβάρη 1867, ένα πλοίο διασχίζει για πρώτη φορά την Διώρυγα του Σουέζ: 190 km μήκος, 345 m μέγιστο πλάτος και 22,5 m βάθος. 1,5 εκατομμύρια αιγύπτιοι εργάτες βγήκαν από την ανέχεια (πέθαναν βέβαια και καμιά 100.000) και 21.000 Γάλλοι απέκτησαν μετοχές της Εταιρίας, ενώ το υπόλοιπο 44% έμεινε στην Αίγυπτο. Το εμπόρευμα, οι επιβάτες, ακόμη και ο στρατός, θα μπορούσε πλέον να κερδίσει πολλές εβδομάδες ταξιδιού, αντί να κάνει τον γύρο της Αφρικής.

Επισήμως, από την 17 Νοεμβρίου 1869, ημέρα εγκαινίων της Διώρυγας του Σουέζ…

ΥΓ.: Μην νομίζετε πως ξέχασα την επέτειο του Πολυτεχνείου· αλλά αυτή είναι μια επέτειος που δεν διαβάζεται, αλλά ζείται. Δεν είναι ανάμνηση, αλλά μνήμη, και σήμερα, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να διατηρηθεί.

Κείμενο του ΘΕΡΣΙΤΗ...

ΕΛΛΑΔΑ - ΓΕΡΜΑΝΙΑ 1 - 0...

Ο Νίτσε πήρε κίτρινη κάρτα γιατί είπε στον διαιτητή ότι δεν έχει ελεύθερη βούληση... χαχαχα

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΔΕΚΕΜΒΡΗ...

Ο Μικρός Ποδηλατάκης: Οδηγίες για την κυκλοφορία στην Αμαξομπετοχώρα!

σκίτσο του Μπουρούχου...

ΜΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΕ Η ΦΙΕΣΤΑ...

στο Βερολίνο, δεν μας λέτε τι θα γίνει με τα υπόλοιπα τείχη... π.χ. στην Παλαιστίνη...

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ (9 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ)

Είναι μερικές διαβολεμένες συμπτώσεις που σε κάνουν και χάνεις τα μυαλά σου. Έτσι την έχουν πάθει για παράδειγμα οι Γερμανοί με την 9η Νοεμβρίου: επί 150 χρόνια, την βρίσκουν μπροστά τους!

Στα 1848, οπότε όλες οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες φλέγονται από τις επαναστάσεις της «Άνοιξης των Λαών», την 9η Νοεμβρίου είναι που η Αντίδραση βάζει μπρος να τις ξεκάνει. Οι Αυστριακοί, οι αντιδραστικότεροι όλων, εκτελούν εκείνη την ημέρα τον Robert Blum, έναν Σάξονα, εκλεγμένο μέλος του Κοινοβουλίου της Φρανκφούρτης, το οποίο συζητάει περί της ένωσης των γερμανικών κρατιδίων (που, την εποχή αυτή, είναι δεκάδες και σκόρπια). Ό κ. Blum, μέλος της δημοκρατικής πτέρυγας, των πιο αριστερών δηλαδή, στέλνεται για πολιτική δουλειά στη Βιέννη, καταλήγει όμως στα οδοφράγματα, συλλαμβάνεται και εκτελείται από τον τακτικό στρατό. Κατόπιν τούτου, η μοναρχική αντίδραση δεν σταματάει πουθενά. Fast forward και στα 1923, ένας παρασημοφορημένος γερμανός απόστρατος του Πρώτου Παγκοσμίου, επιχειρεί ένα πραξικόπημα με κέντρο μια… μπυραρία! Είναι βραδάκι της 8ης προς 9η Νοέμβρη, ο πραξικοπηματίας είναι ο γνωστός κόμιξ ήρωας, ο Χιτλεράκος, το πραξικόπημα καταλήγει σε φιάσκο κι ο Χίτλερ στην φυλακή, όπου και θα γράψει το «Ο Αγών μου». Κρυόμπλαστρο αστείο: ακριβώς 15 χρόνια αργότερα, μετρημένα μέρα-μέρα, στις 9 Νοεμβρίου 1938, ο ίδιος Χιτλεράκος είναι όχι μόνον ελεύθερος, αλλά και κύριος της εξουσίας του Γερμανικού κράτους. Με αυτήν την ιδιότητα, εξαπολύει το πρώτο επίσημο εβραιοκυνηγητό, την γνωστή «Νύχτα των κρυστάλλων», σπάζοντας, ρημάζοντας και ληστεύοντας συναγωγές, μαγαζιά και σπίτια εβραίων πολιτών. Αφού ρίξει την Γερμανία στον καταστρεπτικό πόλεμο ever, κι αφού αυτή γίνει ερείπιο από την επέλαση των Συμμάχων, η χώρα χωρίζεται στα δυο: σε Δυτική και Ανατολική Γερμανία. Το άτυχο Βερολίνο, ως ιστορική πρωτεύουσα, διχοτομείται με το περίφημο «τείχος του αίσχους», το τείχος του Βερολίνου, χτισμένο στα 1961 από την ευρηματική και πανέξυπνη κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας. Μέχρι που, από μια λάθος συνεννόηση, η Ιστορία ξαναπαίρνει το δρόμο της, οι άνθρωποι ουρλιάζουν από χαρά και το Βερολίνο ενώνεται, διότι το Τείχος πέφτει στις 9 Νοεμβρίου 1989.

Τεράστια ανακούφιση για τον σύγχρονο άνθρωπο… Ακόμη και για όποιον μπορεί να ήταν μόλις 2-3 χρονών εκείνη την εποχή και δεν σκάμπαζε από πολιτική…

Κείμενο του ΘΕΡΣΙΤΗ...

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ (6 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ))

6 Νοεμβρίου 1917.
Ή και 24 Οκτωβρίου. Μπαρδόν;

Μην μπερδεύεστε: βρισκόμαστε στην οπισθοδρομική Ρωσία του 1917, όπου ισχύει ακόμη το παλιό ημερολόγιο, το ιουλιανό. Οπότε, εάν σας ρωτήσουν «Πότε έγινε η Οκτωβριανή Επανάσταση;» κι απαντήσετε «Τον Νοέμβρη.» είστε καλυμμένοι… Διότι, σύμφωνα με το γρηγοριανό ημερολόγιο, βράδυ 6ης Νοεμβρίου προς 7η ξεκινούν τα γεγονότα που θα μείνουν στην Ιστορία ως Οκτωβριανή Επανάσταση (αστείο, ε;). Η Ρωσική Επανάσταση (ως σύνολο) έχει ξεκινήσει ήδη από τον Φλεβάρη της ίδια χρονιάς, με την παραίτηση του Τσάρου και τον σχηματισμό «αστικής» κυβέρνησης, υποχρεωμένης να διενεργήσει εκλογές για να δουν τι θα απογίνει με το πολιτειακό, και να τερματίσει τον πόλεμο εναντίον Γερμανών και Αυστρο-ούγγρων (μην ξεχνάμε ότι είμαστε στα μέσα του Α’ Παγκοσμίου). Το γεγονός και μόνο ότι δεν πράττει το δεύτερο, αντιθέτως μάλιστα, εξαπολύει νέα επίθεση στο μέτωπο, φέρνει τον λαουτζίκο –που πληρώνει σε χρήμα και αίμα τον πόλεμο–¬ στο αμήν. Λένιν και Τρότσκυ, αρχηγοί των Μπολσεβίκων και μείζονες πολιτικοί παράγοντες προ πολλού, αντί να περιμένουν το 2ο παν-ρωσικό συνέδριο των Σοβιέτ, όπου έτσι κι αλλιώς θα κερδίσουν πλειοψηφικά, ακολουθούν τις μάζες που θέλουν την εξουσία εδώ και τώρα. Χωρίς καμιά έγνοια και μέρα μεσημέρι, η Επαναστατική Στρατιωτική Επιτροπή υπό τον Τρότσκυ ετοιμάζει την εξέγερση για την κατάληψη της Πετρούπολης. Το κλείσιμο μιας εφημερίδας από την κυβέρνηση είναι μια απλή και καλή αφορμή: από τις 2 τα ξημερώματα 7ης Νοεμβρίου μέχρι το πρωί, όλα τα νευραλγικά σημεία της πόλης (Κεντρικό Τηλεγραφείο, Ταχυδρομεία) έχουν καταληφθεί και, στις 10 το πρωί, ο Λένιν κηρύσσει την μεταβατική κυβέρνηση έκπτωτη, ενώ τα Χειμερινά Ανάκτορα, έδρα της… πρώην κυβέρνησης, πέφτουν το επόμενο βράδυ· σύνολο νεκρών: 6· η δε περίφημη βολή του καταδρομικού «Aurora» εναντίον των Ανακτόρων ήτο… τζούφια (κι αφήστε την ύστερη σοβιετική προπαγάνδα να λέει). Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Κόκκινης Φρουράς ήταν να σταματήσει την έφοδο του λαού στην… κάβα των Ανακτόρων και το πώς θα ξεφορτωθεί τους σουρωμένους!

Κι ενώ ένα από το δυσκολότερα… πειράματα της ανθρώπινης ιστορίας ξεκινάει, οι περισσότεροι Πετρουπολίτες συνεχίζουν να παίρνουν το τραμ, να πηγαίνουν στον φούρνο ή το θέατρο, διότι κανείς δεν πήρε είδηση τι συνέβαινε εκείνη την 7η Νοεμβρίου 1917…

Κείμενο του ΘΕΡΣΙΤΗ...